İyi Ki Filmler Var

Bu yazı aklıma ilk olarak Dahi Yönetmenler şeklinde geldi. Sonra konuyla ve anlatmak istediklerimle ilgili olarak zaman içerisinde düşünürken Beyinleri İncelenmesi Gereken ifadesini de eklemek istedim. Son olarak bir diğer benzer ifade olan Bu Dünyadan Olduklarına Şüphe Edilecek ifadesini de eklemeden edemedim. Hemen söyleyeyim, bu yazıda çok iyi yönetmenlerden ya da Dahi Yönetmenler'den bahsetmeyeceğim. Bu Dünyadan Olduklarına Şüphe Edilecek ve Beyinleri İncelenmesi Gereken Kişiler oldukları düşünülen kişilerle ilgili olarak kullanılan bu ifadeler daha çok mecazi anlamda kullanılıyor. O yüzden onlara dair çok fazla şey demeyeceğim. Genellikle gerçek anlamda kullanılan bir ifade olan Dahi Yönetmen, Dahi Yönetmenler, Dahi Yazar, Büyük Bir Deha gibi ifadeler hakkında konuşmak istiyorum; yazdıklarımla. Bu kişileri yüceltmek ve övmek için kullanılan bu sözler çoğu zaman gerçek anlamda kullanılıyor ve o kişiler sanki doğuştan böyle bir yeteneğe sahipmiş, onlarınkisi bir yetenekmiş, ...

Sosyal medyanın hayatımıza fazlasıyla girmeye başlamasının ardından bazı benzeri paylaşımlarla sık sık karşılaşılır olmaya başlandı. Bu paylaşımlar seçilen fotoğraftan yazılı kısma kadar büyük oranda birbirinin aynı içeriklere sahip olmalarıyla belli bir kalite seviyesini yakalayamamaya neden oluyor bana göre. Sosyal medyanın varlığından önce de böylesi bir durum belki mevcuttu ama sıkıştırılmış bir yapıya sahip olan ve yüzlerce paylaşımla bir anda karşı karşıya kalınabilecek bir ortam olan sosyal medyada bu durum kendisini çok daha çabuk hissettiriyor. Eskiden, bir sokağın duvarına yazılan bir söz, bir derginin kapağına konulan bir fotoğraf, kısıtlı ulaşım olanakları dolayısıyla çok daha az bir şekilde sıkça karşılaşılabilir oluyordu. Sürekli benzeri paylaşımları görmek ve sürekli bir eserin belli bir noktasına odaklanan bu paylaşımlarla karşılaşmak artık insanda o eseri tekrar görme isteğini bir süreliğine azaltabildiği gibi sanki o eser sadece o bahsedilen kısmıyla varmış, o ese...

Bu yazıyı yazmak bir futbol karşılaşmasını izlerken aklıma geldi. Bir futbolcu, attığı gol sonucunda sevinç yaşarken adeta kendinden geçerek saha kenarındaki bir kameranın önünde, o kameranın içine bakarak Atlas gibi kollarını kaldırıyor, ağzı açık halde sevinç naraları atıyordu. Neden, tribüne o ve arkadaşlarını desteklemeye gelmiş, canlı kanlı orada bulunan seyircilere dönerek, onların arasına karışarak, onlara bakarak, onlarla paylaşarak bu anı yaşamadı da, biçimce hiçbir olağanüstülüğü olmayan, cansız, duygusuz bir nesneye sergiledi bu çok özel anını? Bir yemeğe gidildiğinde, bir yer gezildiğinde, bir konser dinlendiğinde o anı yaşamaktan, zihne kaydetmekten, doyasıya görmek, dinlemek ve içine çekmektense neden vaktin önemli bir kısmı o anı kamera ile kayıt altına almaya ayrılıyor? Kamera ile kayıt altına alırken o anın canlılığını bir kenara bırakıp, kamera gibi mekanik ve duygusuz bir duruma düşmüyor muyuz? Fotoğraf makineleri ortaya çıktığında neredeyse insan boyundaki bir c...