İyi Ki Filmler Var

Bir haber kanalında çalışan üç farklı karakter üzerinden televizyonculuk ve habercilik üzerine etik ve ahlaki açılardan çeşitli sorgulamaların yapıldığı, izleyicilerini kamera arkasındaki dünyaya götüren çok iyi bir film Broadcast News (1987). Birbirleriyle sadece dostluk ilişkisi kurabilen ve işlerinde başarılı Jane ile Aaron'ın arasına bir de Tom karakteri katılır ve medya dünyası, haber spikerliği, televizyonculuk gibi konularla beraber yan olarak seçimler ve ilişkiler üzerine de bir şeyler anlatır (en azından benim için öyleydi) Broadcast News (1987) filmi izleyicilerine. Filmin imdb profili:  https://www.imdb.com/title/tt0092699/

Bu yazıyı yazmak bir futbol karşılaşmasını izlerken aklıma geldi. Bir futbolcu, attığı gol sonucunda sevinç yaşarken adeta kendinden geçerek saha kenarındaki bir kameranın önünde, o kameranın içine bakarak Atlas gibi kollarını kaldırıyor, ağzı açık halde sevinç naraları atıyordu. Neden, tribüne o ve arkadaşlarını desteklemeye gelmiş, canlı kanlı orada bulunan seyircilere dönerek, onların arasına karışarak, onlara bakarak, onlarla paylaşarak bu anı yaşamadı da, biçimce hiçbir olağanüstülüğü olmayan, cansız, duygusuz bir nesneye sergiledi bu çok özel anını? Bir yemeğe gidildiğinde, bir yer gezildiğinde, bir konser dinlendiğinde o anı yaşamaktan, zihne kaydetmekten, doyasıya görmek, dinlemek ve içine çekmektense neden vaktin önemli bir kısmı o anı kamera ile kayıt altına almaya ayrılıyor? Kamera ile kayıt altına alırken o anın canlılığını bir kenara bırakıp, kamera gibi mekanik ve duygusuz bir duruma düşmüyor muyuz? Fotoğraf makineleri ortaya çıktığında neredeyse insan boyundaki bir c...