İyi Ki Filmler Var

Hayatı boyunca on binlerce fotoğraf çekmiş olan Vivian Maier'in eserleri filmin yönetmeni John Maloof tarafından tesadüfen satın alınmış ve o güne kadar internette adına dahi rastlanmayan büyük bir fotoğrafçı hak ettiği değeri kazanmış. Dadılık yaparak, birçok şeyi toplayıp istifleyerek ve fotoğraf makinesini yanından eksik etmeyerek yaşamış olan Vivian Maier'in izini süren John Maloof sanatçının geçmişini, arkadaşlarını, yaşadığı yerleri buluyor ve fotoğraflarıyla beraber bunları belgesel haline getirerek bizlere sunuyor. Filmin imdb profili:  https://www.imdb.com/title/tt2714900/

Bu yazıyı yazmak bir futbol karşılaşmasını izlerken aklıma geldi. Bir futbolcu, attığı gol sonucunda sevinç yaşarken adeta kendinden geçerek saha kenarındaki bir kameranın önünde, o kameranın içine bakarak Atlas gibi kollarını kaldırıyor, ağzı açık halde sevinç naraları atıyordu. Neden, tribüne o ve arkadaşlarını desteklemeye gelmiş, canlı kanlı orada bulunan seyircilere dönerek, onların arasına karışarak, onlara bakarak, onlarla paylaşarak bu anı yaşamadı da, biçimce hiçbir olağanüstülüğü olmayan, cansız, duygusuz bir nesneye sergiledi bu çok özel anını? Bir yemeğe gidildiğinde, bir yer gezildiğinde, bir konser dinlendiğinde o anı yaşamaktan, zihne kaydetmekten, doyasıya görmek, dinlemek ve içine çekmektense neden vaktin önemli bir kısmı o anı kamera ile kayıt altına almaya ayrılıyor? Kamera ile kayıt altına alırken o anın canlılığını bir kenara bırakıp, kamera gibi mekanik ve duygusuz bir duruma düşmüyor muyuz? Fotoğraf makineleri ortaya çıktığında neredeyse insan boyundaki bir c...